Polygon Art by Isidore

Fouten Maken Mag

Afgelopen zondag waren we in Almere om de musicalvoorstelling ‘Ja Zuster, Nee Zuster’ te bekijken. De opvoering werd gedaan door Spotlight Theater in samenwerking met het koor Het Talentenpalet in cultureel centrum De Glasbak.

Bijzonder aan de theatermakers was dat ze allemaal een handicap hadden. Sommige hadden het syndroom van Down, weer andere hadden lichamelijke afwijkingen of geestelijke beperkingen. Het viel me op dat de gehele musical onder begeleiding werd uitgevoerd en dat er vele fouten werden gemaakt. Het merendeel van de tekst werd gemompeld en de liedjes werden valselijk meegezongen met verkeerde teksten. Ondanks dat was het publiek, bestaand uit voornamelijk familie en vrienden, laaiend enthousiast en werd de show beëindigd met een staande ovatie van 5 minuten geklap.

Ik vond het merkwaardig hoe vergevingsgezind het publiek was voor deze amateurgroep en realiseerde me dat dit was juist vanwege hun handicap. Onze maatschappij is geduldig en begripvol naar kleine kinderen en zichtbaar gehandicapten, omdat we dan kunnen zien dat ze hun best doen en (nog) niet beter kunnen. Anders is het wel als je “gewoon” bent, dan kom je niet weg met zulk belabberd theater en wordt je afgevuurd voor elke fout die je maakt.

Op jonge leeftijd worden we eigenlijk al klaar gestoomd om een zo foutloos mogelijk bestaan te realiseren. Er mogen geen vuiltjes aan de lucht zijn en alles moet vlekkeloos worden uitgevoerd. Het volwassen sprookje van de maakbare wereld. Fouten maken is echter een taboe. Klokkenluiders worden daarom ook vaak vervolgd, omdat zij diegene zijn die ons wijzen op onze fouten. Hoe menselijk het ook is, fouten maken heeft een doofpot effect in onze maatschappij. We zijn milder voor kleine kinderen en zichtbaar gehandicapten omdat we ze (nog) niet als volwaardige leden van onze wereld zien, maar zodra we er van overtuigd zijn dat ze het kunnen, dan verwachten we dat ook zij mee doen aan het illusieve gedrag van foutloosheid.

De mentaliteit van foutloosheid komt volgens mij voort uit een schaamte voor imperfectie. Niet langer mag het gras groener zijn bij de buren, maar zijn we zelf verantwoordelijk voor ons eigen tuintje en die moet er spik en span bij liggen. Sociale media dragen bij aan dit fenomeen. Plekken als Instagram en Facebook zijn de belichaming van het perfectie sprookje hoog houden. We delen enkel datgene wat ons in een positief daglicht stelt, perfecte foto’s van kindjes, vakanties, geliefden die dineren. Niets mag wijzen op het onderliggende onbehagen waar vele mee kampen. Depressie? Burnout? Ik niet, ik heb het perfecte leventje. Maar ondertussen gaan ze met een hangend hoofd de dag door, terwijl de ander met afgunst en jaloezie neerkijkt op het leven dat de ander lijkt te hebben.

Ik denk dat we naar elkaar toe meer vergevingsgezind moeten zijn. Accepteren dat het leven niet perfect en foutloos is. Begrijpen dat lijden een onderdeel is van de persoonlijke levenssfeer van vele en dat we eerlijk met elkaar proberen dat lijden te verminderen. We kunnen dat doen door te beginnen elkaar ruimte te geven voor het maken van fouten. Niet alleen kinderen en zichtbaar gehandicapten, maar ook hen die we beschouwen als gewoon. Geef ook tieners en volwassenen de ruimte om fouten te mogen maken en help elkaar daar van te leren en het de volgende keer beter te doen. Misschien krijgen we zo toch nog een begripvoller wereld zonder afgunst en jaloezie. Een wereld waarin fouten maken mag.

13 Reacties
  1. Felice Veenman 3 maanden geleden

    de mentaliteit van de foutloosheid. Wat een prachtige en treffende omschrijving! daar ga ik eens verder overnadenken

  2. lodi 3 maanden geleden

    Precies, we moeten meer vergevingsgezind zijn naar elkaar, fouten maken mag zeker.

  3. Daphne - verdraaidmooi 3 maanden geleden

    Heel goed verwoord en helaas meer dan waar. Eigenlijk belachelijk dat je een zichtbare ‘beperking’ moet hebben om begrip te krijgen.

    • Auteur
      Mama Isidore 3 maanden geleden

      Precies! Waarom kunnen we dat alleen voor zichtbare beperkingen opbrengen? Het is toch beter voor iedereen als we onze standaard voor begrip hebben zouden aanpassen?!

  4. Naomi 3 maanden geleden

    hele goeie blog goed verwoord en jammer genoeg de waarheid

  5. Lizzie 3 maanden geleden

    jeetje wat heb je dit mooi geschreven…

  6. Anna 3 maanden geleden

    Treffend! Ik maak mij dikwijls zorgen over hoe deze generatie opgroeit met de perfectie boodschap vanuit sociale media. Post ook eens een bad hair day mensen. 😉

    • Auteur
      Mama Isidore 3 maanden geleden

      Het is inderdaad zorgelijk wat ons perfectie model doet met deze generatie. Door ons uit te spreken en als betere rolmodellen te functioneren kunnen we het wel veranderen. En ik ben pro bad hair day foto’s 😉

  7. Yousra Yasmine 3 maanden geleden

    Wat heb je het prachtig verwoord! 💞

  8. Laura 3 maanden geleden

    Heel mooi geschreven en heel herkenbaar!

  9. Chicamoms 3 maanden geleden

    De wereld verhard en dat is zo jammer. Als wij maar zacht proberen te blijven.

  10. Spitsuurvrouw 3 maanden geleden

    Heel mooi artikel ! De nagel op de kop !

  11. Lilian 3 maanden geleden

    Je hebt helemaal gelijk, wat een goed stuk. Ik realiseerde me laatst dat ik heel goed connect met mensen die ziek zijn. Dan zijn ze veel kwetsbaarder en opener en dat vind ik fijner om mee om te gaan. Dan is perfectie ineens maar relatief en niet zo belangrijk meer. Helaas verandert dat soms weer net zo snel als ze weer beter zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Contact Met Isidore

Hey hallo! Wat leuk dat je mij wat wilt schrijven. Vul je gegevens in en ik stuur je zo snel mogelijk een reactie.

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?